Hey Kanína IPL frábært collab frá Borg og Lamplighter í Boston..komdí partí!

Skömmu eftir Hina íslensku bjórhátíð 2019 fengum við Íslendingar að njóta samverkefnis þeirra Borg manna og Lamplighter í Boston.  Hey Kanína hét sá bjór og kom hann út sem C bjór eða bjór úr svo kallaðri collab seriu Borg Brugghúss. Þó það hafi ekki verið T bjór eða tilraunabjór þá var útgáfan amk í T línu stíl.  Þ.e.a.s tilraunaverkefni sem koma einungis á kúta í takmörkuðu upplagi og þeir berast á útvalda bari sama dag og þeim er tappað á kúta.  Hugmyndin er væntanlega sú að prófa sig áfram, þreifa á markaðinum og þá jafnvel þróa í framhaldinu bjór sem gæti komið á flöskur eða dósir.  Til þessa hefur enginn T bjór komið í vínbúðir svo ég best veit.  Hey Kanína er nú kominn aftur og í þetta skiptið á dásamlega fallegar dósir og mun berast í vínbúðir vonandi núna á morgun.   Þeir sem ekki þekkja til þá er Lamplighter með betri brugghúsum í Boston um þessar mundir.  Þeir eru staðsettir í Cambridge í Boston í rólegu lágreistu studentahverfi og er afar ljúft að vera þarna og sötra öl og fylgjast með verðandi stórmennum vinna heima vinnu sína yfir kollu.  Bjórinn er afar fjölbreyttur, þeir brugga alls konar, ekki bara hazy new england bjór þrátt fyrir staðsetninguna og það sem einkennir allan bjórinn þeirra er að hann er sérlega vandaður.  Tyler vinur minn og yfir bruggmeistari  hjá Lamplighter leggur nefnilega mikla alúð í bjórinn og er mikið í mun að gera bjórstílum hátt undir höfði og vanda til verks. Það er ofsalega gaman að spjalla við hann því eins fróðan mann um brugg, ger, bjórgerð og bjórstíla er erfitt að finna. Nánar um Lamplighter hér og fyrra collab þeirra með Borg Brugghús.

20190606_213602-012021750225.jpeg

Hey Kanína er ekki páskabjór þrátt fyrir afar páskalegt yfirbragð, um er að ræða lager með skemmtilegri fléttu því hann er óvenju þurrhumlaður og djúsí.  Þetta er eiginlega einhvers konar samflétta lagers og new england pale ale.  Hann nær nefnilega ekki að vera nægilega beiskur til að líkja honum við IPAIPL eða india pale lager kalla þeir þennan stíl (sem ekki er til formlega) og held ég að þeir hitti alveg naglan á höfuðið þar.
Fyrir mig er þetta kærkominn bjór því ekki bara er hann dásamlega ljúfur heldur er ég persónulega pínu að fá leið á þessum skýjuðu NEIPA bjórum, ekki misskilja mig, þeir eru dásamlegir oftast en ég er aðeins farinn að þreifa aftur fyrir mér í lager fjölskyldunni.  Ljúfur vel gerður lager er bara svo góður.   Hey Kanína tengir þessa tvo heima saman, hann er skýjaður eins og NEIPA, angar af djúsí humlum en einnig má finna lager heytugguna í nefi sem er dálítið skemmtilegt.  Humlarnir, citra, el dorado, idaho 7 og simcoe sem maður tengir oftast við IPA eða NEIPA koma vel út og gefa safaríka ávaxtatóna en svo kemur þessi lager bragur í gegn, heytuggan sem ég kannast svo við frá hinum gyllta lager, og breytir dálítið heildarmyndinni, mögulega er það lager ger sem gerir þetta?  Fylling er góð enda er í þessum bjór hveitimalt og maltaðir hafrar og slatti af lactosa en allt þetta er afar klassískt í NEIPA bjór.  Eftirbragð er ljúft, mjúkt í byrjun með ávaxtablæ en svo tekur einhver lagertónn yfir.  Þessi bjór er í raun það sem hann gefur sig út fyrir að vera, lager og öl.
Merkimiðinn eða í raun dósin sjálf, það er enginn merkimiði, er fáránlega falleg með hoppandi kanínum með hendur fyrir höfuð.  Kanínurnar eru tenging við einn frægasta bjór Lamplighter, Rabbit Rabbit sem jafnframt er einn besti NEIPA bjór á markaði í dag.

Látið ykkur hlakka til að njóta langrar Hvítasunnuhelgar með þessu góðgæti!

Í fyrsta sinn á Íslandi, Cask bjór á RVK Brewing Co og meira til!

B&M leit við hjá RVK Brewing Co í gær smakk og stuð. Við sendum þetta út í beinni á fésbókinni í gær og er enn hægt að sjá þetta hér.  Það var bara kominn tími á að smakka nitrogen bjór af nitro krananum þeirra, reyndar eru þeir með tvo slíka.  Já nitro krana, hvað er nú það?  Júbb það er fyrirbæri sem vert er að skoða nánar og er orðið ansi vinsælt úti í hinum stóra heimi í dag.  Nitrogen bjór er kolsýrður með blöndu af köfnunarefni (70%) og kolsýru (um 30%) en venjulega er þessi blanda í öfugum hlutföllum, 30% köfnunarefni og 70% kolsýra.  Köfnunarefni leysist illa eða ekki upp í bjórnum þannig að bjórinn verður ögn flatari en mun mýkri fyrir vikið.  Nitro kraninn er einnig hannaður á þann máta að þegar bjórnum er þrýst í gegnum örfínar holur þá tapast mest öll kolsýran úr bjórnum og það myndast dúnamjúkur og þéttur froðuhaus með áferð líkt og þeyttur rjómi. Bjórinn allur tekur á sig aðra mynd og verður ekki svona kitlandi og hvass eins og venjulega kolsýrður bjór. Virkilega gaman að prófa sama bjór sem annars vegar er nitro útgáfa og hins vegar hefbundinn.

20190315_172137-01.jpegÍ gær smakkaði ég Co & Co sem er imperial bakkelsis stout sem ég áður fjallað um, stórkostlegur bjór en algjörlega geggjaður af nitro krananum, þetta þarf ég að komast í aftur sem fyrst.  Ég smakkaði líka annan og kannski þekktari bjór af nitro krananum þeirra en það er enginn annar en sir Guinnes sem kom bara til landsins í fyrradag beint frá heimahögum í Írlandi.   Ég er venjulega ekki sérlega hrifinn af Guinnes en þegar hann er serveraður svona er hann dásamlegur, come and getit, ekki viss um að sé til meira en kútur af þessu.

„fyrsti cask bjórinn á Íslandi?“

En svo er það handpumpaði tunnubjórinn eða cask bjórinn, já þetta er eitthvað sem fólk hefur kannski lítið verið að spá í hér heima enda hefur þetta form á bjór ekki verið til á Íslandi þar til nú!   Já í gær voru menn nefnilega á vígja fyrsta (svo vitað sé) cask pumpuna á klakanum.  Þeir voru með heldur óhefðbundinn bjór undir eða svo kallaðan classic pretzel saison að nafni Is This It? sem er bjórinn sem RVK Brewing bruggaði með New York brugghúsunum sem komu hingað til lands í febrúar fyrir bjórhátíðina árlegu.  Venja er að cask bjór sé stout, pale ale, brown ale eða álíka en ekki kannski saison þó svo að allt sé leyfilegt í þessu.   Mér heyrist á Valla að menn muni leika sér áfram með þetta og setja alltaf eitthvað skemmtilegt á caskið.  En hvað er þá cask bjór?  Ég lét Valla útskýra þetta í gær, Valli og Cask ale!  Í stuttu máli, handpumpaður bjór sem er ekki undir þrýstingi í tunnunni og dálítið flatur en dásamelga mjúkur og notalegur.  Ég hef aldrei verið spenntur fyrir þessum stíl til þessa en þetta er skemmtileg tilbreyting og ég held að ég sé loksins orðinn nægilega þroskaður fyrir þetta, mörg ár síðan ég smakkaði þetta síðast.  Þetta er alla vega möguleiki og ég hvet ykkur til að koma á RVK Brewing og smakka!

20190315_175818.jpg

En það var heilmikil stemning í gær, staðurinn fullur af fólki og góðum bjór og svo stóð Siggi í brúnni og þeytti skífur þar til DJ Katla mætti til leiks með enn meira stuð.  En ég smakkaði fleiri bjóra í gær, ekki bara nitro og caskið, t.d. var Killer Bunny helvíti magnaður, samstarf við Bonn, titlaður imperial ESB en fyrir mér er þetta DIPA.  Svo hef ég verið að tala dálítið um lagerinn undanfarið en Valli lét mig fá helvíti skemmtilegan 4.6% Yuzu hrísgrjóna lager sem hann kallar Arigato.  Fólk hefur kannski smakkað hann á nýafstaðinni bjórhátíð en hann var þar á dælu alla dagana.  Þetta er léttur og ofsanelga þægilegur lager með ögn sítrónublæ.  Frábær viðbót í lagerflóruna.  Takk fyrir mig Siggi og Valli!

20190315_174727.jpg

Rauðhetta og Úlfurinn, klassískt ævintýri komið í vínbúðirnar

Ég vil endilega benda á þetta meistaraverk sem stendur og bíður eftir þér í vínbúðunum.  Bæði í stórri og minni flösku með fallegum korktappa sem haldið er í vírnetsfjötrum.  Merkimiðinn er með þeim skemmtilegri sem maður hefur séð í langan tíma en það er svo sem ekki nóg, innihaldið er það sem máli skiptir ekki satt.

Í þessari flösku er dásamlega skemmtilegur bjór sem flokka mætti sem red wild IPA því hér hafa menn tekið höndum saman, þ.e.a.s Borg Brugghús og hið sænska Brekeriet sem frægt er fyrir súrbjór og wild aleRauðhetta er red sour frá Brekeriet sem ku vera helvíti næs einn og sér og Úlfinn þekkjum við landsmenn öll ekki sett enda stórfínn IPA.  Borg og Brekeriet ákváðu að sulla þessu saman þannig að bruggaður var Úlfur og svo hleypt inn á gertankinn villigerið sem Brekeriet notar við gerjun á Rauðhettu og látið gerjast í tvö ár takk fyrir.  Þetta er skemmtileg tilraun því menn vissu jú ekkert hvernig þetta myndi fara, myndi villigerið yfirtaka öll völd og skyggja á Úlfinn eða öfugt.  Borg talar um á síðu sinni baráttu Rauðhettu og Úlfsins, hver gleypir hvern?

Bjórinn er glæsilegur og klárlega með miklu funk og villibragði og að mínu mati hefur hér Rauðhetta snúið á Úlfinn og hámað hann í sig.  Það eru áberandi ber og sætir ávextir í nefi, ferskjur jafnvel?  Í munni er bjórinn mjög bragðmikill og nokkuð kryddaður með miklum gerkeim.  Hann er nokkuð súr en engin beiskja merkjanleg.  Þetta er einfaldlega frábær villibjór og staðfesting á að Borg er komið á gott flug í villibjórgerð en Esja nr 60 markaði frábært upphaf á því ævintýri.

Bjór! C18 frá Borg og Fræbbblunum, er lagerinn að koma aftur?

Lífið gengur í endalausa hringi og það sama má segja um tískustrauma og stefnur og smekk manna held ég.  Í upphafi (fyrir 20 árum) var maður sjálfur bara í lager bjór, bara þessum klassíska ljósa lager sem á rætur sínar að rekja til hins gullna pilseners frá Tékklandi fyrir ansi mörgum áratugum.   Svo fór maður að fikta í ölinu, færði sig yfir í belgíska ölið enda ljúft og milt og ekki svo krefjandi.  Þaðan lá leiðin yfir í ameríska ölið, pale ale og india pale ale og svo varð fjandinn laus, maður fór að elska humlabombur og rótsterka bjórstíla á borð við DIPA, tripel IPA, og imperial stout og barley wine helst tunnuþroskað í drasl á alls konar áfengis tunnum.  Svo hefur funkið alltaf verið líka „on the side“ þ.e.a.s funky villibjórarnir og gallsúru súrölin.  Þetta hefur mallað svona síðustu árin þar til New England IPA stíllinn kom fram og algjörlega heltók mig.  Bakkelsis bjórinn með öllu sínu gotteríi á líka hug minn allan um þessar mundir.  Lagerinn er fyrir löngu dauður hjá mér en þegar ég fór að hugsa um það síðustu vikur finnst mér það miður.  Það var alltaf staður og stund fyrir góðan lager en góður lager er alls ekki eitthvað sem auðvelt er að gera.  Við heimabruggarar höfum lítið fyrir að brugga pale ale eða IPA en lagerinn er snúnari.  Ég hef enn ekki smakkað góðan heimagerðan lager.

Craft brugghúsin úti í hinum stóra heimi hafa sum hver reynt að halda stílnum lifandi fyrir bjórnördunum en það reynist oft erfitt þegar menn hrópa eftir meiri djús, meiri beiskju eða meiri sýru og svo fram eftir götum.  Það eru hins vegar til virkilega flottir pilsner bjórar og lager af ýmsum toga þarna úti.   B&M hefur ákveðið að nota árið 2019 í að endurvekja lagerinn í hjartanu og koma honum aftur á blað.   Það var því sönn ánægja þegar Borg Brugghús kom með þennan nýja bjór sinn sem bruggaður er með Fræbbblunum í tilefni 30 ára afmæli bjórs á Íslandi en Fræbbblarnir voru eins og margir harðir gagnrýnendur bjórbannsins og kom það stundum fram í lagatextum hljómsveitarinnar.   Bjórinn heitir bara því lýsandi nafni Bjór! NrC18 og er skv merkimiðanum india pale lager en undirritaður kýs að kalla hann hoppy pilsner eða premium lager.  Bjór þessi er svo sannarlega kærkomin tilbreyting frá öllum skýjabjórnum sem reyndar er unaðslegur en stundum þarf maður hlé.  Þetta er frábær bjór, kristal tær, hreinn á tungu með krispí humlum og þó nokkurri sætu frá korninu.  Svo er hann vel humlaður með citra humlum þannig að hann verður ekstra safaríkur en nær þó alls ekki að verða þannig að kalla mætti pale ale eða IPA.  Bjór er held ég bjór sem allir ættu að eiga auðvelt með að elska.  Svona þegar ég hugsa út í það þá minnir hann dálítið á American Dream frá Mikkeller sem fæst í vínbúðunum.

Frábært, takk fyrir mig Borg og Fræbbblar!

Hin íslenska bjórhátíð 2019 tekin saman!

Ég hef komist að því í gegnum tíðina að það er nánast vonlaust að taka heila bjórhátíð saman svo vel sé. Maður gleymir alltaf einhverju og svo auðvitað missir maður af helling á svona hátíð.  Það er bara ekki hægt að smakka allt sem er í boði alla dagana.  Það eru 37+ brugghús með 2-3 bjóra hvert og alltaf nýjir bjórar á degi hverjum.  Vonlaust verkefni.   Ég reyndi því að vera duglegur að hlera bæði hjá gestum og bruggurum hvað stæði uppúr hvert kvöld og auðvitað smakkaði ég líka helling sjálfur, guð minn góður, í raun of mikið.  Það stendur uppúr hvað gæði bjórsins á þessari hátíð voru mikil, maður lenti sjaldan á vondum bjór þó svo að þeir hafi verið þarna inn á milli.  Það skal svo hafa í huga að venjulega mælir maður með því að smakkaðir séu max 6-8 bjórar hverju sinni, eftir það verður allt frekar svipað og erfitt að dæma.  Það segir sig sjálft að maður fer langt út fyrir þessi mörk á svona hátíð.  Spurningin er, er eitthvað að marka svona dóma?  Svo er það hitt, maður er með sinn uppáhalds stíl og það hefur áhrif ef maður dæmir öll brugghúsin út frá því, t.d. á flottur klassískur vandaður lager ekki séns ef þú drekkur bara imperial stout eða gallsúra villibjóra.  Þessa hátíð henti ég öllu svona út um gluggann og reyndi að prófa alls konar stíla með opnum hug.  Eins og staðan er í dag er það New England IPA sem heillar mig hvað mest sem og bakkelsis stout en ég er þó kominn með pínu leið á þessu.  Súrt er alltaf gott en ég fæ oft leið á þeim stíl samt líka.

20190221_172411.jpg

Alla vega, hér er einhvers konar samantekt.  Í stuttu máli, frábær bjórhátíð með frábærum brugghúsum sem stóðu sig öll með prýði.  Það neikvæða, bara til að klára þann pakka voru þrengsli og mannmergð, það var bara of mikið af fólki fyrir þennan stað.  En það var svo sem annað hvort Ægisgarður eða ekkert og við kjósum að sjálf sögðu Ægisgarð og þökkum Hinna, Óla og co fyrir að gera þetta að veruleika enn einu sinni.   Hitt sem truflaði mig var fjarlægðin, ég persónulega var rúmlega klukkutima að komast á áfangastað með strætó, þetta er í rassgati þarna á Granda!  Annað var það svo ekki, kannski of margir dagar?  Tveir dagar væru líklega meira en nóg.

Það er frábært að hafa eitthvað annað en bjór á svona hátíð, matarvagnarnir fyrir utan voru algjör snilld og í raun nauðsynlegt til að draga úr heilsuleysi næsta dag og ölvun ef út í það er farið.  Nasl eins og allir bjórlegnu ostarnir frá MS og svo sérvalda súkkulaðið frá Omnom sem hægt var að para við bjórinn voru líka kærkomin viðbót og við vonumst til þess að þetta verði áfram hefð á komandi hátíðum.  Tónlistin var vel til fundin þó svo að sumir kvörtuðu undan tónlistarstefnunni og hávaða.  Ég get reyndar tekið undir að á föstudeginum var plötusnúðurinn með allt of hátt stillt, maður gat ekki rætt við bruggara eða félaga um bjórinn fyrir hávaða en house/techno er svo sannarlega viðeigandi að mínu mati og ekkert undan því að kvarta.  Smekkur manna á tónlist er svo sem alltaf misjafn og algjörlega vonlaust að negla þetta.  Dagur 3 var betri hvað þetta varðar og held ég allir sáttir bara.  Svo var þarna húðflúrari sem tók að sér að skreyta fólk ef það vildi, pínu risky þegar ölvun er annars vegar en samt skemmtilegur valmöguleiki.  Ég er samt feginn að hafa ekki fengið einhverja flugu í haus fyrsta kvöldið en það vita það allir sem hittu mig að ég var í stuði fyrir alls konar!

IMG_8257

En ok, reynum að taka þetta saman.  Ég segi það bara strax í upphafi að ég smakkaði ekkert frá Stigbergets eða Garage brewing en bæði þessi brugghús voru á lista yfir þá bása sem ég ætlaði að mæta á öll kvöldin. Þegar ég skoðaði básana voru þeir bara ekki með bjór sem mig langaði að smakka, súrbjór t.d. vil ég fá frá þeim sem virkilega kunna til verka og þegar úrvalið er svona sturlað þá ákvað ég að eyða mínum prósentum í þessa stóru.  New England IPA er bjórinn sem ég þekki frá þessum brugghúsum en það var bara ekki í boði.  Ég lét líka To Öl og Mikkeller vera, það er svo sem ekkert nýtt þar á bæ í rauninni.  Þeir gera þó alltaf solid bjór, ekki misskilja mig, en ég skoða þessi brugghús á öðrum vettvangi.  Cloudwater voru svo vonbrygði hátíðarinnar eins og í fyrra að mínu mati.  Ég fann ekkert gott frá þeim.  Reyndar rokka þeir í IPA stílnum en það var svo sem lítið frá þeim í þessum stíl að þessu sinni, mér skilst þó að þeir hafi rúllað upp tap takover á Mikkeller & Friends.  Sem fyrr segir þá fór ég ekki í súrbjórinn þeirra en það var mikið af því í boði hjá þeim.  Heyrði heldur engan tala um þá á þessari hátíð.

En ok ég ætla að prófa að taka þetta saman með því að flokka þetta dálítið. Þannið að ég set þetta fram svona:

IMG_8277.JPG

Bestir í IPA á hátíðinni.   Hér eru það án efa amerísku brugghúsin, NYC brugghúsin voru öll að rúlla þessu upp bæði í hazy NEIPA sem og hefðbundum IPA stíl.  Ég smakkaði lítið frá Other Half en það er í miklu uppáhaldi, ég vissi bara að hverju ég myndi ganga þar og eyddi því magaplássi og ölvunarstigum í hin brugghúsin sem ég hafði ekki prófað áður.  KCBC stóð uppúr vegna þess að allt sem ég smakkaði frá þeim var geggjað, líka imperial stoutarnir þeirra.  Það sama má reyndar segja um Tired Hands sem voru með fullkomna IPA bjóra og Saison pour alla helgina, ekki einn einasti bjór frá þeim sem klikkaði.  Svo kom Aslin verulega á óvart, það var líka mikið talað um þá á hátíðinni og var þetta að margra mati besta brugghús hátíðarinnar.  Ég smakkaði alls ekki allt frá þeim en þeir áttu geggjaðan lactose súrbjór, fullkominn NEIPA og sturlaðan Imperial Stout sem ég smakkaði.

Ef við skoðum súrbjórinn þá voru ansi mörg brugghús með súrbjór sem hluta af sínu framlagi en aðeins nokkur sem nánast bara tefldu fram súrbjór eða wild ale.  Hér voru efst á blaði kunnugleg nöfn, De Garde og Black Project stóðu uppúr að mínu mati en það var misjafnt milli daga hvort þeirra var að standa sig betur.  Fonta Flora var að mínu mati alveg consistent alla hátíðina með sturlað stöff.  Þeir eru enn að flakka um landið þegar þetta er skrifað og lítil sæt fluga laumaði því að mér að þeir væru að brugga með Ölverk á næstunni!

20190223_175241-01-01.jpegHvað kom mest á óvart? Ég verð að segja að Brewhaha frá Malbygg var einn af þessum wow factorum, ég vissi að þetta myndi verða góður bjór enda Cycle brewing með puttana í þessu en bjórinn kom mun betur út en ég þorði að vona.  Svakalegur. Jinga Brewing Company frá Peking Kína kom mér líka verulega á óvart, þeir voru með alveg frábæran freyðandi hrísgrjóna súrbjór sem hefur verið þroskaður á „mulberries“ og döðlum.  Geggjaður bjór, What Abour Me?.   Freyðandi og frískandi með sætum undirtón frá berjum og döðlum en í senn sýrður með ögn edik keim.  Þetta var með skemmtilegustu bjórum hátíðarinnar að mínu mati.  Svo kom ég eiginlega sjálfum mér á óvart yfir því hve mikið ég var hrifinn af steinbock bjórnum frá Fonta Flora.  Ég er venjulega núll spenntur fyrir bock en þessi var ofsalega skemmtilegur.


Bestir í stout
voru nokkur bruggús eins og von var vísa, flestir geta jú gert góðan stout eða imperial stout. KCBC var með alveg magnað stöff, ég smakkaði 3 mismunandi frá þeim og myndvinnslan á merkimiðunum er sturluð, Brewhaha þurfum við ekki að ræða frekar, spot on.  Aslin var svo með líklega einn besta imperial stoutinn á hátíðinni, Mexican Hot Chocolate, 5 stjörnur!  Það skal tekið fram að maður fór í imperial stoutinn alltaf undir lokin en þá er maður dálítið sósaður orðinn og ekki alveg 100% að marka það sem maður er að upplifa.  En samt, þrátt fyrir það er ofanritað niðurstaðan.

Lagerinn að koma aftur?  Það voru nokkur brugghús með lager á hátíðinni sem er frábært, við þurfum að passa okkur að gleyma ekki klassískum elegant og vönduðum bjórstílum á borð við lagerinn.  B&M hefur ákveðið að dusta rykið af lagernum þetta árið og læra aftur að meta þennan flotta stíl.  Ég verð samt að segja að ég hoppaði ekki hæð mína yfir þessum lagerum sem ég smakkaði en þeir voru samt sumir hverjir helvíti ljúffengir.  Það ber þá helst að nefna lagerinn frá Ölverk sem var bara mjög „true to the style“ krispí og clean lager sem rann vel niður.  Ég var svo mjög hrifinn af Prayer Group frá Tired Hands, hann var mjög spes vægast sagt, hveiti lager bruggaður með þýsku pilsner malti og hveiti og svo gerjaður með lager geri.  Loks er bjórinn látinn liggja í 5 vikur á örlitlu magni af sítrónusafa, mjög skemmtilegt og nánast funky bragð. To Öl var líka með skemmtilegan Kölsch sem reyndar var DDH, sem sagt þurrhumlaður þannig að hann minnti dálítið á pale ale, pínu svindl.   Svo var það steinbockinn frá Fonta Flora auðvitað,en þetta var mjög skemmtilegur bock en þeir nota grjót úr grjótnámu skammt frá brugghúsinu og hita það yfir eldi og svo henda þeir grjótinu út í bjórinn og ná þannig upp suðunni eins og gert var í árdaga.  Bjórinn tekur vissulega í sig einhvern keim frá grjótinu.  Frábær bjór og þessi 8.5% voru algjörlega hulin.  Yuzu lagerinn frá RVK Brewing Co. var líka skemmtilegur en svo sem ekki beint klassískur lager.

20190221_174736.jpg

Íslensku Brugghúsin, ég verð bara að viðurkenna að ég smakkaði alls ekki allt á íslensku básunum, bara það sem menn voru að ræða sín á milli eða ef mér þótti eitthvað sérlega spennandi.  Ég lagði þetta fram fyrir sjálfan mig þannig að ég ætti meiri möguleika á að smakka íslenska bjórinn hér heima síðar á meðan mikið af þessum erlenda bjór er bara erfitt að komast í.  Af sömu ástæðu lét ég Other Half eiginlega alveg vera, sem og Mikkeller og To Öl.   Röng nálgun?  Ég veit ekki en svona var þetta hjá mér þetta árið.

Flest var samt vandað og gott sem ég smakkaði frá íslensku brugghúsunum.  Frá Malbygg var t.d. allt gott og flest allt sem ég hef áður smakkað, Brewhaha sló í gegn og svo voru þeir með skemmtilegan kiwi saison eða súrbjór sem var notalegur.  Það sem vakti athygli mína var svo brut IPA frá þeim en það er IPA þar sem gerið sem ég held að hafi verið kampavínsger er látið gerja sykurinn alveg úr bjórnum þannig að final gravity (sykurþéttnin) í bjórnum er 0 sem er sama og vatn.  Bjórinn var virkilega góður, kom mér á óvart, aðeins þurr en vel humlaður og þannig beiskur og fruity.  Þetta vil ég fá á dósir, ég meina þetta er fullkominn bjór fyrir Keto fólkið smbr búblukúrinn sem ég hef áður skrifað um.

20190221_172930.jpgÉg smakkaði annan brut IPA á þessari hátíð, sá var frá Smiðjunni Brugghús sem er glænýtt brugghús á Vík.  Þau voru á sinni fyrstu hátíð með fyrsta bjórinn sem kemur frá brugghúsinu þeirra, vel felst var nokkuð vel gert og ljúffengt til marks um frábæra byrjun.  Brut IPAinn þeirra var góður en kannski ögn of sætur sem er skrítið þar sem final gravity er 0.  B&M mun fylgjast áfram vel með þessu nýja brugghúsi.

Borg Brugghús kom mér lítið á óvart, allt gott frá þeim nánast og allt sem ég hef smakkað áður nema sambrugg þeirra með Ölverk sem var mjög næs.   Svo var gaman af yuzu línunni frá RVK Brewing Co. en ég smakkaði lítið annað þar.  Ölverk var sem fyrr segir með skemmtilegan lager og svo var þarna DIPA sem kom helvíti vel út, þurr og magnaður.  Ég var líka virkilega ánægður með bláberja súrbjórinn hjá Brothers Brewing.  Loks verð ég að nefna krækiberjabjórinn frá Og Natura en þeir gera vín og bjór sem nánast má kalla náttúruvín.  Krækiberjabjórinn er fáanlegur í Vínbúðunum og er alls ekkert svo galinn.  Vínið þeirra var líka skemmtilegt.  Endilega tékkið á þessu í næstu ferð í Vínbúðina.

En ég bara get ekki haft þetta lengra að sinni.  Ég er pottþétt að gleyma einhverju líka.  En nú er þessu lokið og við bíðum í ár eftir næstu hátíð.  Það er þó engin ástæða fyrir örvæntingu því íslensku brugghúsin okkar brugguðu helling af bjór með erlendu gestunum sem er væntanlega eitthvað sem við fáum að smakka hér heima á næstunni.   Þannig brugguðu RVK Brewing Co. með Braw og svo öllum NYC brugghúsunum, Borg bruggaði amk með KCBC (ég er viiiiirkilega spenntur) og Lamplighter, KEX Brewing og Ægir Brugghús gerðu bjór með Other Half, KCBC og Lamplighter svo eitthvað sé nefnt.  Og Malbygg léku sér með Dugges. Það er nóg að gerast sem sagt.

Dagur 3 á bjórhátíð, allt bú!

Allt tekur enda, líka hin árlega íslenska bjórhátíð, það er bara þannig.  Síðasti dagurinn var frábær, undirritaður var bara nokkuð heill heilsu sem er plús á svona hátíð.  Það var ekki eins troðið og hina dagana, líklega af því að einhverjir láu heima með sárt ennið eftir gærdaginn?

‘Eg ákvað að taka bara einn stíl fyrir síðasta kvöldið, IPA en það varð svo sem úr að ég fór í einn og einn súrbjórinn og auðvitað imperial stout líka til að enda gott kvöld!   Malbygg átti dálítið sviðið um stund þegar þeir hófu legendary bottle pour af Brewhaha á slaginu kl 18:00.  Það hafði meira að segja myndast smá röð við básinn þeirra 10 mín í. Auðvitað varð maður að taka einn imperial stout þá.
20190223_175835.jpg

Tired Hands héldu svo áfram að gleðja undirritaðan með frábærum IPA og verulega vönduðum Saison.  DIPAinn frá KCBC var flottur en flottastur IPA bjóra var Orange Crush frá Finback, verulega næs NEIPA með blóðappelsínum og mandarínu, menn voru greinilega sammála því hann kláraðist fljótt.  Aslin var reyndar með álíka magnaðan DIPA og svo var Imperial Stoutinn þeirra svakalegur, Mexican Hot Chocolate og líklega sá besti í sínum flokki þetta kvöld.  Orðið á götunni var dálítið að Aslin hefði neglt þessa hátíð með frábærum bjór alla dagana. Other Half voru svo líka með ofsalega ljúfan NEIPA en kölschinn þeirra var skrítinn, með ananas ofl og minnti bara á frostpinna úr fortíðinni, ekki gott.  Menn voru margir ósammála mér hér.

Lamplighter frá Boston voru líka með solid lineup alla hátíðina, ekkert mindblowing en bara allt gott en í gær voru þeir með alveg magnaðan belgískan quadrupel þroskaður á púrtvís tunnum, klikkað stöff.  Ég dundaði mér aðeins á Omnom básnum í gær en þeir voru með svakalegt súkkulaði, 100% súkkulaði.  það var vægast sagt svakalegt og alls ekki allra, beiskt eins og ég veit ekki hvað.  Þetta súkkulaði kom vel út með quadrupelnum frá Lamplighter.

20190223_170749.jpg

Íslensku brugghúsin voru á sínum stað, sumt alveg ágætt, annað skrítið og jafnvel vont en sumt ansi gott.  T.d. smakkaði ég mjög góðan bláberja súrbjór frá Brothers Brewing, ég er oftast ekkert spenntur fyrir ketilsýrðum bjór en þessi vara mjög nettur og myndi sóma sér vel í dósum eða flöskum.  DIPAinn frá Ölverk var líka dálítið spes en gekk alveg upp, mjög þurr með saison geri, um að gera að prófa hann ef þú átt leið framhjá Hveragerði.  Smiðjan var svo með NEIPA sem ég verð að segja að var  bara alls ekkert galinn, ég myndi alveg fá mér hann aftur, frábært hvað frumraunir þeirra á stóru græjunum komu fínt út á þessari hátíð

Það var svo eitt sem ég gleymdi að nefna og ég vona að menn hafi ekki farið illa út úr því en alla hátíðardagana var hægt að rölta upp á eins konar svalir innanhúss og fá sér húðflúr, spurning hvort einhverjiur hafi vaknað upp með nýtt og skemmtilegt húðflúr sem þeir mundu ekki eftir að hafa fengið sár?  Skemmtilegt.

En já nú er þetta bara búið, heilt ár í næstu gleði en lífið heldur áfram held ég, fullt af bjór framundan frá okkar frábæru íslensku brugghúsum og líka spennandi nano/Lamplighter collab sem ég fjalla um síðar.

B&M mun svo taka alla bjórhátíðina saman á næstu dögum.  Skál í bili!

20190221_194901-01.jpeg

 

Dagur 2 á bjórhátíð 2019

Það verður að viðurkennast að dagur tvö er aldrei eins sjarmerandi og dagur 1 á bjórhátíð enda flestir dálítið rykugir og maginn í rugli eftir gærdaginn.  Bjórinn var samt á sínum stað í kvöld og flæddi út um allt vel og vandlega, Omnom og Ostarnir voru á sínum stað og tveir matarvagnar fyrir utan.  Svo var plötusnúður á staðnum með dúndrandi techno og house músík sem ég fílaði reyndar mjög en margir töluðu um að það hafi verið of hátt stillt og ekki rétt tónlist.  Það verður svo sem aldrei hægt að gleðja alla.  Þrengslin voru áfram að trufla undirritaðan hins vegar, það var í raun varla hægt að rölta milli bása fyrir fólki.  Kannski er það bara ég sem er viðkvæmur sérstaklega á degi tvö? En verður líklega að teljast jákvætt fyrir hátíðina þegar vel er mætt.

Ef við skoðum bjórinn þá er það mín tilfinning að súrbjórinn sé dálítið ríkjandi á þessari hátíð, þegar maður spyr fólk hvað menn mæla með þá var það alltaf súrbjór eða imperial stout sem nefndur var til sögunnar.  Ekkert IPA eins og á síðasta ári þar sem haze æðið var alls ráðandi.  Súrbjórarnir eru svo sannarlega víða og gæðin eru rosaleg.  Fonta Flora var með tvo virkilega flotta í kvöld og Black Project með geggjað bottle pour, wild ale sem legið hefur á whisky tunnum og svo blandað í nektarínum annars vegar og ferskjum hins vegar.  Þessir báðir voru geggjaðir og líklega það besta í kvöld í súrbjórunum.   Brekeriet var reyndar með alveg frábæran súrbjór líka, Vild Krikon sem er súrbjór með Damson ávexti (eitthvað plómu dæmi) og svo þroskaður á French Wine Foeders í 10 mánuði.   Borg frumsýndi svo Rauðhettu og Úlfinn í kvöld en það er samstarfsverkefni Brekeriet og Borgar.   Þetta er í raun blanda af Rauðhettu sem er red wild ale og svo Úlfi sem er IPA þannig að úr verður wild IPA ekki satt?  Þessi bjór er mjög skemmtilegur og maður veit bara ekki alveg hvar maður á að staðsetja hann, fyrir mér er þetta meira wild ale en IPA alla vega.

20190222_190352.jpg

Dugges var svo með imperial stout sem margir voru að tala um, banana toffee chocolate stout, en þó ég sé hrifinn af bakkelsisbjór þá var ég ekki að fíla þennan . Of væminn og skrítinn bara.  Other Half var með mjög flottan imperial stout sem var dálítið umtalaður, mér fannst hann ágætur en ekkert í líkingu við monsterið frá Malbygg í gær, Brewhaha.  Malbygg strákarnir ætla mögulega að bjóða Brewhaha á morgun en hann er annars kominn í vínbúðir í mjög takmörkuðu magni.  Malbygg var með helvíti skemmtilegan brut IPA sem kom mjög vel út.  Brut þýðir í raun að hann er eins og freyðivínið, gerjaður til fullst þannig að allur sykur eða því sem næst er gerjaður úr bjórnum.  Tilvalinn fyrir þá sem eru t.d. á keto fæði.   Smiðjan brugghús var líka með brut IPA, sá var heldur sætari en Malbygg útgáfan en samt skemmtilegur, mætti kannski þurrhumla aðeins lengur?

Tired Hands hélt áfram að heilla í kvöld, þeir voru með frábæra IPA bjóra og svo Saison sem mikið var talað um, flestir sem ég hitti mæltu með honum alla vega.  Geggjaður, Rustic Pentagram, súrbjór með mango og amarillo humlum, bruggaður með hveitimalti og látinn þroskast á french oak fouders!  Verulega gott.  Tired Hands hefur til þessa verið með fullt hús stiga.  Geggjað brugghús.

20190221_170842.jpg

Ég fór annars ekkert í NYC brugghúsin að þessu sinni nema í stoutinn frá OH.  Ég heyrði menn hins vegar tala vel um KCBC bjórinn, þeir voru með geggjaðan DIPA víst.  Á morgun held ég að ég hvíli súrbjórinn og vinni meira í IPA og imp stout.  Sjáumst þá!

Paradísarfuglinn með Pekko humlum var að detta inn á barina!

Borg Brugghús heldur áfram með tilraunalínuna sína (T-línuna) og kemur hér með Paradísarfuglinn Nr T15, 5.2% Pale Ale af skýjuðu gerðinni.  Þetta  er helvíti skemmtilegur pale ale.  Fyrir það fyrsta er hann bruggaður með íslensku byggi eða bygg- yrki til að hafa þetta rétt. Bygg yrki þetta sem ber nafnið Kría, var ræktað í Noregi og svo maltað þar líka hjá  Bonsak gårdsmalteri .  Að auki erum við hér að fá að prófa alveg glænýjan humal hjá Borg sem kallast Pekko.  Pekko er amerískur humall sem kom fram á sjónarsviðið í kringum 2016 eða svo.  Nafnið er komið af einhverjum finnskum landbúnaðar Guði afhverju sem það nú er?  Líkt og svo algengt er með amerísku humlana þá er þessi nokkuð blómlegur og djúsí með suðrænum ávöxtum og sítrónugrasi skv lýsingum.  Við höfum aldrei smakkað þetta afbrygði áður hér á B&M og því skemmtilegt tækifæri að fá hann í bjór einan og sér en Paradísarfuglinn er „single hop“ bjór sem þýðir bara að það er einungis ein tegund af humlum í bjórnum og því fær hann að njóta sín til fulls.

Paradísarfuglinn er þægilegur, léttur með frískandi safaríkum humlum sem koma mjög vel út.  Kornið er dálítið erfitt að meta en það alla vega virkar helvíti vel hérna.   Þessi gaur var að lenda á sérvöldum börum borgarinnar fyrr í kvöld.  Tékkið á honum á meðan hann er ferskur.

Esja nr. 60, kaflaskipti í bjórgerð?

Við höfum séð mikið af IPA bjórum frá íslenskum brugghúsum undanfarin ár enda ekkert skritíð, IPA er líklega einn vinsælasti bjórstíll veraldar alla vega meðal bjórunnenda.  Borg hefur verið að gera mjög gott mót í þeim efnum undanfarið með sérdeilis ljúffengum New England IPA bjórum og er þá skemmst að minnast Áramótastaupsins sem kom bara út í fyrradag.  Nú hins vegar hefur brugghúsið brotið ákveðið blað í íslenskri bjórsögu með tilkomu Esju nr 60 (5.7%) sem er tilkomumikill villibjór eða wild ale svo kallað.  Esja er í grunninn líklega belgískur saison gerjaður með villigerjablöndu af belgískum toga og má þar nefna til sögunnar brettanomyces sem er líklega þekktasta villigerið.  Bjórinn hefur svo verið að þroskast í Chardonnay tunnum í nær 3 ár.  Villigerið gerir bjórinn dálítið sýrðan án þess að gera hann súran og svo er áberandi hið margslungna „funk“ frá m.a. brettanomyces gerinu sem stundum er kallað „brett keimur“ og er afar erfitt að lýsa með orðum.  Chardonnay tunnan gæðir bjórinn dálítið æðra flækjustigi og útkoman er með betri villibjórum sem maður hefur fengið í langan tíma og án efa það allra besta í þessum flokki hér heima fyrir.  Að gera bjór á svona háu stigi er alls ekki auðvelt og sýnir mikinn metnað og hæfileika bjórgerðarmanna, en það krefst mikils skilnings á hvernig villiger og önnur hráefni vinna saman og þroskast með tímanum, og ekki síst mikillar þolinmæði að enda með bjór 3 árum síðar sem er svona fágaður og í flottu jafnvægi.  Hér er ekkert of mikið af neinu, sætu, sýru, beiskju, kolsýru, brett eða hvað það kann nú að kallast.  Ég verð að viðurkenna að þegar ég heyrði af þessum bjór fyrst fyrir þremur árum þá var ég ekkert sérlega spenntur því ég er mjög vandlátur þegar kemur að villibjór og treysti ég yfirleitt engum nema Belgunum til að gera þetta rétt.  Ég ætla hins vegar á þessum fína aðfangadegi að éta það allt ofan í mig og ég verð að segja að fyrir mér þá er Borg með þessum bjór að sýna okkur að það er orðið fullorðið, alvörugefið brugghús á heimsklassa!

Jafnvel þó Borg gefi þennan bjór ekki út sem sérstakan áramótabjór þá myndi ég segja að hér sé alveg fullkominn áramótabjór á ferð.  Bjórinn kemur í fallegum 750ml flöskum með korktappa og vírneti eins og kampavín enda töluvert mikið af búblum og þrýstingur í honum.  Bjórinn er einnig dálítið súr og þurr eins og freyðivín og nógu mildur til að ganga með flestum mat.  Ég held að hann muni passa vel með fylltum kalkúni og með því en þannig verður það amk á okkar borðum hér.   Bjórinn kemur í búðir skilst mér á fimmtudag eða föstudag og í takmörkuðu upplagi, einar 1300 flöskur þannig að verið vakandi.

Gleðileg jól og áramót!

Haustrunk nýr gose bjór frá Borg í samstarfi við Wacken!

Ekki má rugla Gosa, litlu hraðlygnu strengjabrúðunni með langa nefið, við gose sem er sérkennilegur og forn bjórstíll sem hefur síðustu ár verið að fá mikla athygli í bjórheiminum.  Kaninn er sérstaklega hrifinn af þessum bjórstíl og við erum farin að sjá hann í mun meira mæli hér heima líka undanfarið.  Gose á rætur sínar að rekja til Þýskalands fyrir einhverjum þúsundum árum síðan. Hann dregur nafn sitt af ánni Gose sem rennur í gegnum miðaldarbæinn Goslar þaðan sem bjórinn er talinn hafa komið. Gose er súr hveitibjór bruggaður með ögn söltu vatni úr ánni (sem reyndar er meiri lækur) Gose á sínum tíma en í dag bæta men auðvitað salti í bjórinn. Gose er svo jafnan kryddaður með kóríander og mildum humlum. Bjórstíllinn, sem var vinsælasti bjór í Leipzig og nágrenni í kringum 1900, dó næstum því út á stríðsárunum en í kringum árið 2000 var honum sem betur fer komið til bjargar og stíllinn endurlífgaður.

biere-illustration-01-gose
Gose er forn þýskur súrbjór frá Goslar

Haustrunk Nr.C17 sem líklega má bera fram “hásdrúnk” á germönsku er nýr collab bjór frá Borg brugghús og þýska brugghúsinu Wacken Brauerei og er einmitt af gerðinni gose.  Hér hafa menn svo poppað bjórinn aðeins upp með apríkósum, hafþyrnum og vanillu sennilega til að gera hann meira íslendingavænni?  Það er svo skemmtileg staðreynd að Helge frá Wacken mætti á klakann með vatn úr Gose sem sett var í suðuna, svona meira til að tengja bjórinn við lækinn á táknrænan máta.

En þessi herlegheit er nú komin í sölu, ég hef ekki smakkað hann ennþá en klassískt er gose súr á tungu, vel kolsýrður, léttur og mildur með öööörlítilli seltu sem svo sem finnst ekki mikið.  Haustrunk er svo með áhugaverðum ávöxtum sem munu líka setja sinn svip á þetta allt.   Hlakka til að prófa!